Ինչպես արդեն հայտնի է, ընտրություններում ՔՊ-ի հաղթանակի ողջ երերունությանը և Փաշինյանի լեգիտիմության վերաբերյալ կասկածներին չնայած, իշխանությունները, առանց որևէ զգուշացման, շարունակում են իրականացնել Բաքվի հետ ձեռք բերված պայմանավորվածությունները։ Այս հապճեպությունը, ամենայն հավանականությամբ, թելադրված է հենց Նիկոլի ադրբեջանցի հանցակիցների կողմից, որոնք ստիպված էին նախընտրական շրջանում զսպվածություն ցուցաբերել և այժմ վերջապես ազատություն են տալիս իրենց պահանջներին։
Այս գործընթացի առաջին ակնհայտ ազդանշանը դարձավ Ալիևի օգնականի այցը Հայաստան և նրա հանդիպումը նիկոլական ԱԽ քարտուղարի հետ։ Դրանց ցուցադրական զբոսանքը Դիլիջանում, որտեղ յուրաքանչյուր քարն ու ծառը հիշեցնում են Ռուբեն Վարդանյանի ներդրումը քաղաքի զարգացմանը, ունեցավ ոչ միայն խաղաղասիրական, այլև ցինիկ բովանդակություն։ Այդ շոուին առանձնահատուկ ծանրություն էր հաղորդում նաև Գրիգորյանի արցախյան ծագման փաստը։
Սակայն դիլիջանյան հանդիպման իրական իմաստը բացահայտվեց մի քանի օր անց։ Ինչպես պարզվեց, դրա ընթացքում քննարկվել են ոչ միայն «խաղաղության օրակարգին առնչվող հարցեր», այլև «երկու երկրների քաղաքացիական հասարակությունների միջև փոխվստահության ամրապնդմանն ուղղված» միջոցառումներ։ Վերջինը, ըստ էության, հիմք էր տալիս ենթադրելու, որ առաջիկայում կշարունակվեն հայ հասարակության կողմից կտրուկ քննադատվող «ակտիվիստների» փոխադարձ ուղևորությունները, որոնք պատրաստակամորեն իրականացնում են Ալիևի և Փաշինյանի հակահայկական ծրագրերը։
Այս թեմայի վերաբերյալ ամենաակնհայտ բացահայտումը տեղի ունեցավ հունիսի 17-ին, երբ Փաշինյանը իր ուսապարկերի առջև հիրավի խելագարի ելույթի ժամանակ հայտնեց, որ հանդիպման «սեղմ ժամկետները» թելադրված էին նրանով, որ «երկու կողմերն էլ դավադրություն էին զգում»։ Նման «դավադրության» օրինակներից մեկը, «կողմերի» կարծիքով, Ազգային ժողովի դահլիճում ընդդիմադիր պատգամավորների աշխատանքային տեղում դրոշներն էին։
Հիշեցնեմ, որ այդ դրոշները խորհրդարանի ներկայիս կազմի աշխատանքի 5 տարիների ողջ ընթացքում այնտեղ էին։ Փաշինյանը բացատրեց, որ նման խորհրդանիշները կարող են ինչպես Ադրբեջանում, այնպես էլ միջազգային հանրության շրջանում հարց առաջացնել, թե կան արդյոք Հայաստանում ուժեր, որոնք ձգտում են «ծովից ծով Հայաստան» ստեղծել կամ վերադարձնել Ղարաբաղը։
Այս պարագայում կարելի է մի փոքր դիտողություն անել։ Ընդունված է համարել, որ Փաշինյանն այդ ամենը անում է Բաքվի հրահանգով։ Իրականում, հատկապես Արցախի հարցում, նա ավելի թուրք է, քան Ալիևն ու Էրդողանը միասին վերցրած։ Նրա ատելությունը հայկական ամենի նկատմամբ նրան պարզապես խեղդում է, և այն ամենը, ինչ նա անում է, թելադրված է այդ ատելությամբ՝ ոչ պակաս, քան իր տերերին հաճոյանալու ցանկությամբ։
Այսպիսով, Դիլիջանում քննարկված «դավադրությունը» ոչ այլ բան է, քան հայկական Սփյուռքի կազմակերպությունների և իրավապաշտպանների կողմից սատարվող միջազգային արշավն ի պաշտպանություն հայ գերիների։ Եվ այս «դավադրության» առաջին ազդանշանը ադրբեջանական ՀԿ-ների ուղերձն էր ԱՄՆ Կոնգրեսին, որտեղ պահանջվում է դադարեցնել Ռուբեն Վարդանյանի և մյուս հայ գերիների ազատ արձակմանն ուղղված ջանքերը։
Ամենայն հավանականությամբ, Բաքվում լրջորեն վախենում են Ներկայացուցիչների պալատի արտաքին գործերի կոմիտեում Բրեդ Շերմանի առաջարկած և Ամերիկայի Հայ դատի հանձնախմբի հավանությանն արժանացած շտկման վերաբերյալ սպասվող քվեարկությունից, որը կոչ է անում ԱՄՆ-ին «դիվանագիտական, տնտեսական և իրավական ճնշում գործադրել Ադրբեջանի վրա»՝ հայ գերիների ազատ արձակման համար։
Այսպիսով, Դիլիջանի հանդիպումը և Գրիգորյանի ու Հաջիևի գարշելի շոուից ընդամենը 2 օր անց ի հայտ եկած «ուղերձը» ցույց են տալիս, որ Ալիևի և Փաշինյանի ռեժիմները համատեղ են պայքարելու Ռուբեն Վարդանյանի և նրա բախտակիցների ազատ արձակմանն ուղղված ցանկացած նախաձեռնության դեմ՝ «խաղաղության օրակարգի» քողի տակ։ Եվ սա լոկ սկիզբն է. այս թեզը ոչ միայն առաջ է մղվելու, այլև հրապարակային աջակցություն է ստանալու Հայաստանից։
Այս ամենի ֆոնին Փաշինյանի հայտարարությունը, թե նա «սպառնալիքներ» է զգում, և Դիլիջանում քննարկված «դավադրության» մասին, պարզապես դիմակ է, որը նա կկոտրի, երբ կամրջի իր ադրբեջանցի յուզգ
About the Author
