«Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության առաջնորդ Սամվել Կարապետյանի հայտարարությունը՝ ռուսական իշխանություններին դիմելու մտադրության մասին, որպեսզի կասեցվեն հայկական արտադրանքի ներկրման սահմանափակումները, կարելի է համարել կարևոր և ժամանակին արված քայլ։ Այն արտացոլում է ոչ միայն տնտեսական իրողություն, այլև իշխող իշխանության կողմից ստեղծված աշխարհաքաղաքական և տնտեսական իրավիճակի խորը խորապատկերը։
Իրավիճակը, որին հայտնվել է հայկական տնտեսությունը, իսկապես լուրջ է։ Մայիսի վերջից ի վեր Ռուսաստանի կողմից սահմանված սահմանափակումները ծանր հարված են հասցնում հայկական արտահանմանը, որի հիմնական շուկան երկար տարիներ եղել է հենց Ռուսաստանը։ Այս սահմանափակումների հետևանքով տուժում են հայկական մրգագին, բանջարեղենագործությունը, ծաղիկների մշակությունը, ինչպես նաև ձկնաբուծությունը և այլ ոլորտներ։
«Ռուսաստանն առաջնորդվում է բացառապես սեփական շահերով, և հետևաբար՝ Հայաստանը նույնպես պետք է հետևողականորեն պաշտպանի իր շահերը»,- ընդգծում է «Ուժեղ Հայաստանի» առաջնորդը։ Նա ճիշտ է նշում, որ պետությունը պարտավոր է առաջին հերթին պաշտպանել սեփական տնտեսությունը, սեփական արտադրողին և սեփական քաղաքացիներին։ Խոսքը վերաբերում է երկրին, որի ապրանքաշրջանառությունը Ռուսաստանի հետ կազմում է մոտ 7,5 միլիարդ դոլար, իսկ տնտեսության զգալի մասն ուղղակիորեն կախված է այդ առևտրային հարաբերություններից։
Հասկանալի է, որ ընդդիմության նախաձեռնությունն այս իրավիճակում քաղաքականապես արդարացված է դիտվում, ավելին՝ անհրաժեշտ։ Երբ իշխանությունը անգործության է մատնված, ինչ-որ մեկը պարտավոր է փորձել կասեցնել ահագնացող տնտեսական ճգնաժամը։
Բայց այստեղ կա մի մեծ «բայց»։ Կարապետյանը, հավանաբար, լիովին գիտակցում է իր քայլի քաղաքական ծանրությունը և պատրաստ է բավական կանխատեսելի սցենարների։ Իրականում, նման դիմումը, պետք է ենթադրել, հերթական քաղաքական մանիպուլյացիայի առիթ կդառնա իշխող իշխանության համար։
Փաշինյանն ու իր թիմը վերջին մի քանի տարիների ընթացքում հետևողականորեն ներշնչում են հանրությանը, թե Հայաստանի բոլոր խնդիրները կապված են Մոսկվայից գործադրվող ճնշման հետ։ Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների ցանկացած վատթարացում բացատրվում է բացառապես անկախ քաղաքականության և դեպի Եվրոպա շարժվելու համար Հայաստանի «պատժումով»։ Ռուսաստանի հետ պրագմատիկ հարաբերությունների վերականգնման օգտին հանդես եկող ցանկացած քաղաքական գործիչ ինքնաբերաբար դասվում է «Կրեմլի գործակալների» կարգին։ Այդ իսկ պատճառով Կարապետյանի նախաձեռնությունը լուրջ քաղաքական ծուղակ է պարունակում։
ՆԵՐԿԱՅԱՑՆԵՆՔ ԱՌԱՋԻՆ ՍՑԵՆԱՐԸ. ԸՆԴԴԻՄՈՒԹՅԱՆ ԴԻՄՈՒՄԻՑ ՀԵՏՈ ՌՈՒՍԱՍՏԱՆԸ ԸՆԴԱՌԱՋՈՒՄ Է ԵՎ ՀԱՆՈՒՄ ՍԱՀՄԱՆԱՓԱԿՈՒՄՆԵՐԸ։ Հարկ չկա խելքի ծով վերլուծաբան լինել՝ պատկերացնելու համար փաշինյանական իշխանության արձագանքը հետևյալ ոգով. «Բա զգուշացնում էինք, չէ՞։ Տեսեք, բավական էր Կարապետյանը դիմեր Մոսկվային, և խնդիրը միանգամից լուծվեց։ Սա ևս մեկ ապացույց է, որ հայկական ընդդիմությունը գործում է հօգուտ Կրեմլի շահերի։ Փախեք-փրկվե՜ք, սրանք Պուտինի մարդիկ են։ Ռուսական գործակալնե՜ր են»։ Այսինքն նույնիսկ դրական արդյունքը մանիպուլյացիաների մեջ հմտացած ռեժիմի կողմից կօգտագործվի ընդդիմության դեմ։
Երկրորդ սցենարը. Ռուսաստանը չի փոխում իր դիրքորոշումը, սահմանափակումները մնում են։ Ինչպե՞ս դա կօգտագործի իշխանությունը։ «Բա ասում էինք, չէ՞։ Այդ մարդիկ միայն գոռգոռում են Մոսկվայի հետ իրենց կապերի մասին, բայց իրականում ոչ մի հարց չեն կարողանում լուծել։ Նրանք քաղաքական պղպջակներ են։ Նրանք շահարկում են Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների թեման, բայց ոչ մի ազդեցություն չունեն»։
Եվ կրկին հարվածն ուղղված կլինի Կարապետյանին։ Նրա նախաձեռնությունը կդառնա ապացույց, որ ընդդիմությունը անօգնական է և չի կարող ազդել իրավիճակի վրա։ Այսպիսով, անկախ արդյունքից՝ իշխանությունը կվերահսկի իրենց կողմից ստեղծված քաղաքական դաշտը։
Այս ամենը ցույց է տալիս, որ Կարապետյանի քայլը, թեև տնտեսական տեսանկյունից կարևոր է, պահանջում է խորը քաղաքական զգայունություն և հստակ հանրային հաղորդակցության ռազմավարություն։ Պետք է հստակ հասկանալ, թե ինչպես կներկայացվի այս նախաձեռնությունը հանրությանը՝ խուսափելով իշխանության կողմից ստեղծված «Կրեմլի գործակալ» մակագրությունից։
About the Author
