Այս տարի հունվարի 30-ին լրանում է այն օրվանից 30 տարին, երբ իմ հայրը՝ Ռուբեն Խաչատուրովիչ Թոփչյանը, սկսեց աշխատել «Գոլոս Արմենիի» թերթի խմբագրությունում։ Նա ծնվել էր 1943 թվականին, իսկ իր կյանքի վերջին 30 տարիները նվիրեց այս հարազատ հաստատությանը։
Իր հայրը պատմում էր, որ նրա նախնիներն ապրել են Էրզրումում, իսկ հետո՝ Լենինականում։ Նա ավարտել է Երևանի պետական բժշկական ինստիտուտը, աշխատել Երևանի մետալուրգիական մշակող գործարանում որպես ինժեներ, իսկ հետո, 1993 թվականից մինչև իր վախճանը, եղել է «Գոլոս Արմենիի» խմբագրության տնօրենը։
Այստեղ նա ստանձնեց այնպիսի բազմաթիվ պարտականություններ, որ դրանք թվարկել անհնար է։ Նա ղեկավարում էր ամեն ինչ՝ համակարգչային փոստը, վարչական գործերը, տնտեսական հարցերը, ֆինանսական հոգսերը։ Նա ոչ միայն ղեկավար էր, այլև խմբագրության անբաժանելի մասն էր։ Նա միշտ պատրաստ էր օգնել աշխատակիցներին, նույնիսկ այն ժամանակներում, երբ ինտերնետը դեռևս այնքան տարածված չէր։ Նա ժամանակ էր գտնում բոլոր այցելուների համար, խորամուխ լինում նրանց խնդիրների մեջ և ձգտում էր օգնել ցանկացած հնարավոր եղանակով։
Իր հայրը ոչ միայն աշխատում էր, այլև ապրում էր իր աշխատանքով։ Նրա կյանքի իմաստն այն էր, որ ամեն օրվա մեջ ներդնի իր բարությունը, իր ջերմությունը, իր խորհրդատվությունը։ Եվ դա ոչ միայն խոսք էր, այլև իրականություն, որը բոլորս ամեն օր ականատես էինք լինում։
Դեկտեմբերի 25-ին ավտովթարի հետևանքով ստացած ծանր վնասվածքը երկար ժամանակով գամեց նրան անկողնուն։ Փետրվարի 23-ին, այն օրը, երբ նա պետք է նշեր իր 80-ամյակը, սիրտը կանգ առավ։
Իհարկե, հեռացածներին փոխարինում են ուրիշները, և կյանքը շարունակվում է։ Բայց նա արդեն այլ է։ Որովհետև ողջերը զգում են նրանց կարիքը, ովքեր հեռացել են։ Եվ այդպիսի կորուստները չես լրացնի։ Նա մնում է մեր հիշողության մեջ, որպես լավագույն մարդու օրինակ, որը սովորեցնում է ապրել։
Խորին ցավակցություն Ռուբեն Խաչատուրովիչի ընտանիքին, բոլոր հարազատներին ու մտերիմներին։
Հուղարկավորությունը տեղի կունենա փետրվարի 26-ին, ժամը 13:00-ին, «Զոլեր» սգո սրահում (Գ. Հասրաթյան փողոց 25/3)։
About the Author
